her zaman dediqim qibi..çok yoruldum..çok tükendim..yıprandım..bitmedi, baştan düzene sokmaya çalışıyorum şimdi hayatımı..umutlarım wardı önceleri..hayal kurardım..heycanlanırdım..yok şimdi içmde, hayata dair hiçbir umut..qaliba, zaman qeçtikçe fazla realistleştim..
qeceyi çok severim ben..çıqlık atan, konuşan suskunluquna aşıqım qecenin..herkes qibi..bebek kadar masum, bi o kadar sinsi..
bazen bana benden yakın olur qece..tanıyamadıqım bi kimlikle..dışarda olamadıqım qeceler,üstelik bir de wakit qeçse, çıkardım pencereme, izlerdim öyle..dinlerdim..sokak lambalarının wurduqu ışıklarla daha bir hoş qelirdi qözüme..boyunu almış aqaçların hafif salıntılarıyla çıkan, yaprak sesleri ile sakinleşirdim..
şimdi, üstüste duran kolilerimden bir kalem bir de defter buldum kendime..pencereye çıktım..yanlızken, en azından öyle hissettiqim zamanlarda hep yapardım çünkü bunu..baktım, ama qöremedim qözlerimin qörmeye alıştıqı manzarayı..ne bi ışık war, ne bi aqaç..ne de araba seslerinden başka bir ses..
way bee, dedim..
qece benden daha yanlızmış...
qirdim içleri..
al işte..qeceyi özlicem şimdi bir de..
belki de en çok, onu özlicem..
kendimi sakin ama hüzünlü hissediyorum..
tatlı bir çöküntü bu..tatlı üzüntü..
bütün hayatımı, bütün anılarımı saniye saniye tekrar yaşıyorum her qece..minik esintiler halinde süzülüyor beynimden..qüzel dahi olsalar, o hüznü, o acıyı qetiriyorlar beraberinde..
ister aqla, ister aqlama...
her bir detay düşündürüyor beni..anlamsızlıkta mana arıyorum..fütursuzca..kendimi kandırmaya çalışıyorum bazen, onu bile beceremiyorum..qülüyorum halime, acizliqime..özlemlerimi düşünüyorum..özlediklerimi..ihtiyacım olup da yanımda olamayanları..
"hayat.." diyorum..diqer kelimelerim boqazımda düqümleniveriyor..
susuyorum...
alışmaya çalışıyorum yeni hayatıma işte..kabullenmeye çalışıyorum..ne yaşıcam, ne olucak halim bilmiyorum ama, tanrım lütfen qeri wer bana umutlarımı..
en azından umutlarımı...
olmaz mı?....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder